ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ Μ'ΑΓΑΠΗΣΕΣ-ΣΥΝΝΕΦΟΛΕΞΟ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Παροιμίες

ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ Μ'ΑΓΑΠΗΣΕΣ-ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

ΣΕΝΑΡΙΟ'ΕΛΕΝΗΣ'1

ΣΕΝΑΡΙΟ''ΕΛΕΝΗΣ'' 2

ανοιξη from nitsabaka

ΣΥΝΝΕΦΟΛΕΞΟ

εισαγωγη στο δραμα from nitsabaka

ΚΡΗΤΗ

ΤΟ ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΤΗΣ ΚΝΩΣΟΥ

ΝΟΥΦΑΡΑ

                           
                     
                         

ΑΝΟΙΞΗ

                      

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ

                                                      ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ

ΩΔΗ ΣΤΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

 

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατον, αγνέ πατέρα του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού, κατέβα, φανερώσου κι άστραψ’ εδώ πέρα στη δόξα της δικής σου γης και τ’ ουρανού. Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι, στων ευγενών Αγώνων λάμψε την ορμή, και με τ’ αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι και σιδερένιο πλάσε κι άξιο το κορμί. Κάμποι, βουνά και πέλαγα φέγγουν μαζί σου σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός, και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου, Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατο, κάθε λαός. Κ. Παλαμάς, Άπαντα, τόμ. 3, Μπίρης

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ

Κωστή Παλαμά, «Το σπίτι που γεννήθηκα» 

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι

στοιχειό είναι και με προσκαλεί· ψυχή, και με προσμένει.

Το σπίτι που γεννήθηκα, ίδιο στην ίδια στράτα

στα μάτια μου όλο υψώνεται και μ' όλα του τα νιάτα.

Το σπίτι, ας του νοθέψανε το σχήμα και το χρώμα·

και ανόθευτο κι αχάλαστο, και με προσμένει ακόμα.

Της πόρτας του η παλαϊκή κορώνα, ώ! να η καμάρα!

Μόνο οι χορδές της λείπουνε για να γενεί κιθάρα

να συνοδέψει του σπιτιού τ' ολόχαρο τραγούδι

προς το παιδί· γυρίζω ανθρός, δροσιά, ξεπεταρούδι,

πάω στη φωλιά, στη γάστρα μου, στο πρωί μου, στο μαγνήτη,

στη ζέστα της μητέρας μου, στο πατρικό άγιο σπίτι.

[...]

Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι.

Στοιχειό, και σαν απάτητο, με ζει και με προσμένει.

[πηγή: Κωστής Παλαμάς, «Το σπίτι που γεννήθηκα», Τα Παράκαιρα, (1918) Άπαντα, Ζ΄, Μπίρης-Γκοβόστης, Αθήνα [1965], σ. 253-254]